Перевод: с латинского на английский

с английского на латинский

a dashing

  • 1 adsiliō (ass-)

        adsiliō (ass-) —, īre    [ad + salio], to leap at, spring upon: moenibus, O: tactus Adsilientis aquae, dashing up, O.— To pass suddenly: ad genus illud orationis.— To assault: viam, Ta.

    Latin-English dictionary > adsiliō (ass-)

  • 2 concursus

        concursus ūs, m    [concurro], a running together, concourse, throng, mob, tumult: hominum: concursūs facere: magni domum ad Afranium fiebant, Cs.: in forum a totā urbe, L.: ingens, V.: undique, H.: in oppido.—An assault, onset, attack, charge: exercitūs, Cs.: acerrimo concursu pugnare, N.: Ut nostris concursibus insonet aether, O.: concursūs philosophorum sustinere, assaults: caeli, thunder, O.—Fig., a dashing together, encountering, meeting, concourse, collision: nubila Excutiunt concursibus ignes, O.: fortuitus (atomorum): ut utraque (navis) ex concursu laborarent, Cs.: navium, L.: asper verborum, a harsh combination. — A combination, union, coincidence: studiorum: calamitatum.
    * * *
    running to and fro/together, collision, charge/attack; assembly/crowd; tumult; encounter; combination, coincidence; conjunction, juxtaposition; joint right

    Latin-English dictionary > concursus

  • 3 (incussus, ūs)

       (incussus, ūs) m    [incutio], a shock, dashing against (only abl sing.): armorum, Ta.

    Latin-English dictionary > (incussus, ūs)

  • 4 adflictus

    I
    adflicta, adflictum ADJ
    in a state of ruin (persons/countries/affairs), shattered
    II
    collision, blow; a striking against/dashing together

    Latin-English dictionary > adflictus

  • 5 adlisio

    dashing against; striking upon

    Latin-English dictionary > adlisio

  • 6 afflictus

    I
    afflicta, afflictum ADJ
    in a state of ruin (persons/countries/affairs), shattered
    II
    collision, blow; a striking against/dashing together

    Latin-English dictionary > afflictus

  • 7 allisio

    dashing against; striking upon

    Latin-English dictionary > allisio

  • 8 collisio

    clash, collision; dashing/striking together (L+S)

    Latin-English dictionary > collisio

  • 9 confligium

    striking/dashing together; (waves)

    Latin-English dictionary > confligium

  • 10 conlisio

    clash, collision; dashing/striking together (L+S)

    Latin-English dictionary > conlisio

  • 11 flictus

    striking together, dashing against

    Latin-English dictionary > flictus

  • 12 adlisio

    allīsĭo ( adl-), ōnis, f. [allido], a dashing against, a striking upon: digitorum, Treb. XXX. Tyrann. 8.

    Lewis & Short latin dictionary > adlisio

  • 13 allisio

    allīsĭo ( adl-), ōnis, f. [allido], a dashing against, a striking upon: digitorum, Treb. XXX. Tyrann. 8.

    Lewis & Short latin dictionary > allisio

  • 14 clades

    clādes, is ( gen. plur. usu. cladium, Liv. 2, 63, 7; 5, 22, 8 et saep.:

    cladum,

    Sil. 1, 41; 7, 505; 9, 353; 16, 672; Amm. 29, 1, 14; 32, 2, 1), f. [kindr. with Sanscr. klath, laedere; Gr. klaô, to break, break in pieces; cf.: per - cello, clava, gladius].
    I.
    Prop., a breaking, beating, dashing to pieces; hence,
    A.
    In gen., destruction, devastation, injury, mischief, harm, misfortune, disaster, loss, detriment, calamity (cf.: calamitas, pernicies;

    class. and freq.): clades calamitasque, intemperies modo in nostram advenit domum,

    Plaut. Capt. 4, 4, 3:

    haec igitur subito clades nova pestilitasque Aut in aquas cadit aut fruges persidit in ipsas,

    Lucr. 6, 1125:

    dare late cladem magnasque ruinas,

    id. 5, 347:

    etsi cursum ingeni tui, Bruti, premit haec inportuna clades civitatis,

    Cic. Brut. 97, 332:

    atque haec vetusta... Luctifica clades nostro infixa est corpori,

    id. Tusc. 2, 10, 25:

    et illam meam cladem... maximum esse rei publicae volnus judicastis,

    id. Sest. 13, 31:

    cum tibi ad pristinas cladis accessio fuisset Aetoliae repentinus interitus,

    id. Pis. 37, 91:

    quod si primo proelio Catilina superior discessisset, profecto magna clades atque calamitas rem publicam oppressisset,

    Sall. C. 39, 4:

    captae urbis Romanae clades,

    Liv. 5, 21, 16:

    publica,

    Tac. A. 14, 64:

    tum urbs tota eorum conruit et Taygeti montis magna pars... abrupta cladem eam insuper ruinā pressit,

    Plin. 2, 79, 81, § 191:

    plus populationibus quam proeliis cladium fecit (cf. B. 1. infra),

    Liv. 8, 2, 8:

    quidve superbia spurcitia ac petulantia? Quantas Efficiunt clades!

    Lucr. 5, 48:

    aliam quamvis cladem inportare pericli,

    id. 5, 369:

    agrum omni belli clade pervastat,

    Liv. 22, 4, 1:

    colonias belli clade premi,

    Curt. 9, 7, 22:

    colonias omni clade vastare,

    id. 4, 1, 10:

    majestas populi Romani... vastata cladibus fuerat,

    Plin. 16, 32, 57, § 132:

    per sex dies septemque noctes eā clade saevitum est,

    of the burning of Rome, Suet. Ner. 38:

    quo tantae cladis pretio,

    i. e. the burning of the Capitol, Tac. H. 3, 72; id. A. 13, 57:

    recens,

    the destruction of the amphitheatre, id. A. 4, 63 sq.:

    Lugdunensis,

    the burning of Lyons, id. ib. 16, 13 Nipp. ad loc.—With gen. obj.:

    si denique Italia a dilectu, urbs ab armis, sine Milonis clade numquam esset conquietura,

    without ruining Milo, Cic. Mil. 25, 68: tum privatae per domos clades vulgatae sunt, the losses of particular families at Cannae, Liv. 22, 56, 4.— Poet.:

    cladibus, exclamat, Saturnia, pascere nostris,

    Ov. M. 9, 176:

    Trojae renascens alite lugubri Fortuna tristi clade iterabitur,

    Hor. C. 3, 3, 62.—
    B.
    Esp.
    1.
    In war or battle, a disaster, defeat, overthrow, discomfiture, massacre:

    ni pedites cum equitibus permixti magnam cladem in congressu facerent,

    Sall. J. 59, 3:

    exercitatior hostis magnā clade eos castigavit,

    Liv. 39, 1, 4:

    iret ut... subitā turbaret clade Latinos,

    Verg. A. 12, 556:

    quodsi... supervenisset, ingens clades accipi potuit,

    Curt. 4, 12, 15;

    so freq.: accipere cladem,

    to be defeated, beaten, Liv. 3, 26, 3; 5, 11, 5; 8, 12, 17;

    22, 51, 11: apud Chaeroneam accepta,

    Quint. 9, 2, 62:

    classe devictā multas ipsi lacrimas, magnam populo Romano cladem attulit,

    Cic. N.D. 2, 3, 7:

    postquam is... contractae cladi superesset... fusa est Romana acies,

    Liv. 25, 19, 16:

    omnibus pacis modo incurrisse agentibus magna clades inlata,

    id. 29, 3, 8:

    non vulnus super vulnus sed multiplex clades,

    id. 22, 54, 9: paene exitiabilem omnibus cladem intulit, Vell. 2, 112, 4:

    tantā mole cladis obrui,

    Liv. 22, 54, 10:

    terrestri simul navalique clade obruebantur,

    Curt. 4, 3, 14; Sen. Med. 207: clades illa pugnae Cannensis vastissima, Claud. Quadrig. ap. Gell. 5, 17, 5:

    binaque castra clade unā deleta,

    Liv. 30, 6, 6:

    exercituum,

    Tac. A. 3, 6; 3, 73; Sall. H. 1, 41, 5 Dietsch:

    quis cladem illius noctis fando Explicet,

    Verg. A. 2, 362:

    Germanica,

    Tac. H. 4, 12:

    Variana,

    id. A. 1, 57:

    Pharsaliam Philippos et Perusiam ac Mutinam, nota publicarum cladium nomina loquebantur,

    id. H. 1, 50. — Poet.:

    ut barbarorum Claudius agmina... diruit... Primosque et extremos metendo Stravit humum, sine clade victor (i.e. of his own men),

    Hor. C. 4, 14, 32.—
    2.
    Of the plague:

    inque ipsos saeva medentes Erumpit clades,

    Ov. M. 7, 562; cf.:

    sue abstinent merito cladis, quā ipsos scabies quondam turpaverat, cui id animal obnoxium,

    Tac. H. 5, 4 Heraeus ad loc.—
    3.
    Of the loss of a limb:

    Mucius, cui postea Scaevolae a clade dextrae manūs cognomen inditum,

    Liv. 2, 13, 1.—
    II.
    Transf.
    A.
    Of persons who bring destruction, etc., a destroyer, scourge, pest:

    geminos, duo fulmina belli, Scipiadas, cladem Libyae,

    Verg. A. 6, 843:

    haec clades,

    of Heliogabalus, Lampr. Heliog. 34, 1: illa, of immodest women as a class, id. Alex. Sev. 34, 4.—
    B.
    Of dissolute morals, corruption:

    fecunda culpae saecula nuptias inquinavere... Hoc fonte derivata clades In patriam populumque fluxit,

    Hor. C. 3, 6, 19.

    Lewis & Short latin dictionary > clades

  • 15 collisio

    collīsĭo ( conl-), ōnis, f. [collido], a dashing or striking together, a concussion, shock:

    partūs abjecti,

    Just. 11, 12, 6.—
    II.
    Transf., of letters in a word: pnein, chein, rhein, non sunt integra, sed ex collisione contracta. Macr. Diff. 19, § 17.

    Lewis & Short latin dictionary > collisio

  • 16 concursus

    concursus, ūs, m. [concurro].
    I.
    A running or flocking together, a concourse, assembly:

    fit concursus per vias,

    Plaut. Ep. 2, 2, 27; cf. in plur.:

    incredibilem in modum concursus fiunt ex agris,

    Cic. Att. 5, 16, 3:

    magni domum concursus ad Afranium fiebant,

    Caes. B. C. 1, 53:

    magni concursus sunt facti,

    Nep. Phoc. 4, 1:

    concursus fit celeriter in praetorium,

    Caes. B. C. 1, 76:

    in forum a totā urbe,

    Liv. 2, 56, 13; Nep. Dat. 3, 3:

    ingens,

    Verg. A. 9, 454: undique concursus, * Hor. S. 1, 9, 78:

    bonorum,

    Cic. Cat. 1, 1, 1:

    facere,

    id. Deiot. 10, 28; Liv. 27, 7, 1.—
    B.
    In partic., absol., an uproar, tumult:

    quem concursum in oppido factum putatis? quem clamorem?

    Cic. Verr. 2, 4, 23, § 52; cf. id. Sull. 5, 15:

    quive coetu, concursu, turbā, seditione incendium fecerit,

    Paul. Sent. 5, 26, 3; Dig. 48, 6, 5 pr.—
    II.
    A running or dashing together, a pressing, striking one upon another, an encountering, meeting; a concourse, etc.
    A.
    Of corporeal objects.
    1.
    In gen.:

    concursus, motus, etc. (corporum quorundam) efficiunt ignes,

    Lucr. 1, 686; cf.:

    concursu suo nubes excussere semina ignis,

    id. 6, 161; cf. also Ov. M. 11, 436:

    caeli,

    id. ib. 15, 811:

    fortuito (atomorum),

    Cic. N. D. 1, 24, 66; Quint. 7, 2, 2:

    navium,

    Caes. B. C. 2, 6; Liv. 29, 27, 6; Suet. Ner. 34:

    lunae et solis,

    conjunction, Cels. 1, 4: oris, a shutting (v. concurro, II. A. 1.), Quint. 11, 3, 56 Spald.:

    asper verborum,

    a harsh combination, Cic. de Or. 3, 43, 171:

    extremorum verborum cum insequentibus,

    id. Or. 44, 150:

    vocalium,

    Quint. 9, 4, 33:

    quinque amnium in unum confluens,

    Plin. 6, 20, 23, § 75.—
    2.
    Esp., milit. t. t., an onset, attack, charge:

    utriusque exercitus,

    Caes. B. C. 3, 92; Nep. Cim. 2, 3; id. Iphic. 1, 4:

    acerrimo concursu pugnare,

    id. Eum. 4, 1; id. Hann. 11, 4; Liv. 32, 30, 11; 42, 59, 4; Ov. M. 6, 695 et saep.:

    proelii,

    Nep. Thras. 1, 4.—
    b.
    Transf.
    (α).
    Concursus omnium philosophorum sustinere, assaults, Cic. Ac. 2, 22, 70.—
    (β).
    Jurid. t. t., an equal claim, joint heirship, Dig. 32, 80; 39, 2, 15; 7, 2, 1 fin.
    B.
    Of abstr. objects, a meeting together, union, combination:

    honestissimorum studiorum,

    Cic. Fin. 2, 34, 111:

    calamitatum,

    id. Fam. 5, 13, 2 (corresp. with vis tempestatum):

    ex rationis et firmamenti conflictione et quasi concursu quaestio exoritur,

    id. Part. Or. 30, 104.

    Lewis & Short latin dictionary > concursus

  • 17 confligium

    conflīgĭum, ii, n. [confligo], a striking or dashing together:

    fluctuum,

    Sol. 9, 9.— Absol.: strepente confligio (of the waves), Jul. Firm. Math. praef. p. 1 Pruckn.

    Lewis & Short latin dictionary > confligium

  • 18 conlisio

    collīsĭo ( conl-), ōnis, f. [collido], a dashing or striking together, a concussion, shock:

    partūs abjecti,

    Just. 11, 12, 6.—
    II.
    Transf., of letters in a word: pnein, chein, rhein, non sunt integra, sed ex collisione contracta. Macr. Diff. 19, § 17.

    Lewis & Short latin dictionary > conlisio

  • 19 cottabus

    cottăbus, i, m., = kottabos (a social sport consisting in dashing a liquid upon a brazen vessel; v. Lidd. and Scott under kottabos; hence humorously transf.), a clap, stroke:

    ne bubuli in te cottabi crebri crepent,

    Plaut. Trin. 4, 3, 4.

    Lewis & Short latin dictionary > cottabus

  • 20 discussus

    1.
    discussus, a, um, Part., from discutio.
    2.
    discussus, ūs, m. [discutio], a dashing, agitating:

    (lupus) si haesit in hamo, tumultuoso discussu laxat volnera,

    Plin. 32, 2, 5, § 13.

    Lewis & Short latin dictionary > discussus

См. также в других словарях:

  • Dashing Away with the Smoothing Iron — is a traditional English folk song written in the 19th century about a housewife carrying out her linen chores. In 1953, the melody was adapted by Donald Swann for the comedy song The Gasman Cometh . In 1973 the tune was used by the English… …   Wikipedia

  • Dashing away with the smoothing iron — is a traditional English folk song written in the 19th century about a housewife carrying out her linen chores. External links * [http://www.contemplator.com/tunebook/england/smoothin.htm The lyrics and music to Dashing Away with the Smoothing… …   Wikipedia

  • Dashing — Dash ing, a. Bold; spirited; showy. [1913 Webster] The dashing and daring spirit is preferable to the listless. T. Campbell. [1913 Webster] …   The Collaborative International Dictionary of English

  • dashing — 1801, given to cutting a dash (1786), which was a colloquial expression for acting brilliantly, from DASH (Cf. dash) in the sense of showy appearance, which is attested from 1715. The sense of splashing is recorded from mid 15c …   Etymology dictionary

  • dashing — smart, *stylish, fashionable, modish, chic …   New Dictionary of Synonyms

  • dashing — [adj] bold, flamboyant adventurous, alert, animated, chic, dapper, daring, dazzling, debonair, elegant, exclusive, exuberant, fashionable, fearless, gallant, gay, jaunty, keen, lively, modish, plucky, rousing, showy, smart, spirited, sporty,… …   New thesaurus

  • dashing — ► ADJECTIVE ▪ excitingly attractive and stylish. DERIVATIVES dashingly adverb …   English terms dictionary

  • dashing — [dash′iŋ] adj. 1. full of dash or spirit; bold and lively 2. showy; striking; stylish dashingly adv …   English World dictionary

  • dashing — [[t]dæ̱ʃɪŋ[/t]] ADJ GRADED: usu ADJ n A dashing person or thing is very stylish and attractive. [OLD FASHIONED] He was the very model of the dashing RAF pilot... Two elegant Scotsmen travelling together wore dashing kilts at dinner …   English dictionary

  • Dashing White Sergeant — The Dashing White Sergeant is a Scottish folk dance, performed to a similarly titled piece of music. The dance is in 4/4 time, thus it is in the form of a reel. The dance is performed by groups of six dancers and is progressive.[1] Contents 1… …   Wikipedia

  • dashing — dashingly, adv. /dash ing/, adj. 1. energetic and spirited; lively: a dashing hero. 2. elegant and gallant in appearance and manner: a dashing young cavalry officer. 3. showy; stylish. [1800 05; DASH1 + ING2] * * * …   Universalium

Поделиться ссылкой на выделенное

Прямая ссылка:
Нажмите правой клавишей мыши и выберите «Копировать ссылку»